Internationaal Olympisch Comité
1892
Gedurende bijna vijftien eeuwen werden de Olympische Spelen afgeschaft, maar het ideaal dat ze bezielde was blijven voortleven. Het was de jonge Franse edelman, baron Pierre de Coubertin die op 25 november 1892 iedereen verbaasde met zijn uitspraak, in het halfrond van de oude Sorbonne in Parijs: "De sport moet internationaal worden". Men moet opnieuw Olympische Spelen organiseren.
Op veel steun kon hij niet rekenen, integendeel hij stuitte op veel twijfel en onbegrip, maar toch zal 25 november 1892 een zeer belangrijke datum zijn in de geschiedenis van de Olympische beweging. Twee jaar lang trok de Coubertin de wereld rond om iedereen warm te maken voor zijn ideeën. In 1894 riep hij een internationaal congres samen waarop sprake zou zijn van professionalisme en amateurisme in de sport, maar op het laatste ogenblik wijzigde hij het thema van de bijeenkomst in congres tot de wederinvoering van de Olympische Spelen.
De 21-ste juni kwamen vertegenwoordigers van negenenveertig verenigingen uit twaalf landen opnieuw samen in het halfrond van de Parijse Sorbonne. Drie dagen na het begin van de vergadering werden alle voorstellen unaniem aangenomen. Iedereen was het eens met de grondbeginselen: namelijk de Olympische Spelen om de vier jaar, beurtrol voor de organiserende steden, moderne uitdrukking van de wedstrijden, volkomen gelijke behandeling van de sporttakken en de aanwijzing van een Internationaal Olympisch Comité.
Dat de Spelen om de vier jaar zouden plaats hebben was niet zo toevallig, maar heeft een historische achtergrond. Het heeft ongetwijfeld te maken met de natuurelementen. In de oudheid had het Olympisch rendez-vous plaats elke negenennegentigste maand van de toenmalige tijdindeling en wel bij volle maan. In onze tijdrekening omgezet is dat tussen 6 augustus en 19 september en was tevens de rustperiode voor de landbouwers uit die tijd.
