Noodwet
1883
In 1881 was met de Drankwet bepaald dat bedrijven tot 1901 een drankvergunning kregen. Daarna zouden vele horecaondernemers hun vergunning verliezen.
‘Het Spook van 1901’ kwam naderbij. Mr. Paap, de toenmalige voorzitter van de Bond, schreef over de gevolgen die zouden ontstaan als de Drankwet gehandhaafd zou worden. In totaal zouden om precies te zijn 9151 mensen hun baan verliezen, voor het grootste deel hoofden van gezinnen. Met een gemiddeld gezin van vijf personen – in die tijd normaal – zou 45.755 Nederlanders ‘het middel van bestaan ontnomen worden’. Evenveel mensen als een grote provinciestad. De Bond was nu groter dan ooit: veertien afdelingen met in totaal 885 leden.
Den Haag reageerde met een noodwet die de gevolgen moest verzachten. Maar dankzij de lobby van de Bond vond de wet geen kamermeerderheid. De opsteller van de wet, minister Goeman Borgesius, moest zelfs aftreden.
Er volgde een besluit dat tot 1 mei 1904 geen vergunningen ingetrokken mochten worden. Vanaf dat moment zou er een nieuwe drankwet in werking gaan treden. Het gevolg van die noodwet, of ‘moordwet’ zoals de Bond hem noemde, was dat er een nieuwe vereniging bij kwam. In 1902 werd de Bond van Likeurstokers opgericht.
Intussen was de overmatige consumptie van alcohol inderdaad afgenomen. Volgens sommigen een duidelijke verdienste van de anti-alcohollobby, volgens anderen een gevolg van de sterk aangetrokken werkgelegenheid.
