Maatschappelijke ongelijkheid en de opkomst van radicalen, revolutionairen en hervormers.

Franse Revolutie: maatschappelijke ongelijkheid en de opkomst van radicalen, revolutionairen en hervormers als reactie op de conservatieven.

Na de Franse Revolutie van 1789 en de sterke industrialisatie van de economie (de opkomst van het kapitalisme) ontstond net als het liberalisme ook het socialisme als nieuwe ideologische stroming in de maatschappij. Het grote verschil tussen deze twee stromingen was de verdeling van kennis, inkomen en macht. Waar de liberaal de mens zoveel mogelijk individuele vrijheid wilde gunnen waren de socialisten voorstander van het opleggen van beperkingen aan individuen, ter bevordering van saamhorigheid. Bovendien vreesden de socialisten dat vrijheid vooral de ontplooiing van de (economisch) sterksten ten goede zou komen. Er waren ook overeenkomsten, zij gingen namelijk beide uit van een rationeel mensbeeld: de mens is een redelijk wezen, dat in aanleg in staat is zijn lot in eigen handen te nemen.

Het grote verschil met de conservatieven, zoals christenen en calvinisten, zat hem er dus in dat de conservatieven het gezag van de koning en de voorrechten van de regenten en adel ongemoeid wilden laten. Bovendien zou de eenheid in de kerk er wel voor zorgen dat mensen zelf niet in staat werden gesteld om hun lot in eigen handen te nemen.

Hierdoor ontstonden er dus ten opzichte van de conservatieven twee nieuwe maatschappelijke stromingen, liberalisme en socialisme, die tot op de dag van vandaag van invloed zijn.