Oorlog en revoluties, dat levert zelden grote kunst op’, beweerde componist Cornelis de Bondt. En daar heeft hij gelijk in. In nazi-Duitsland is er bijvoorbeeld tussen 1939 en 1945 nauwelijks oorlogsmuziek gemaakt, op een stel propagandistische marsliederen na. Toch heeft de Tweede Wereldoorlog een schat aan muziek opgeleverd. Aan de ene kant gaf ze stem aan de hoop en bood ze ontspanning. Zelfs in de concentratiekampen werd muziek gemaakt. Aan de andere kant weerspiegelde ze de geestelijke ontreddering van een brandend continent en gaf ze uiting aan intense rouw. Soms ook was ze een aansporing tot heroïsch verzet.

Na de oorlog verandert dit: er komt aandacht voor reflectie. De collectieve verwerking overstijgt het individuele verdriet en de historische werkelijkheid blijkt minder eenduidig. Waren de bombardementen op Dresden en Hiroshima gerechtvaardigd en waar ligt de grens tussen goed en fout?

Deze tijdlijn laat u kennismaken met de nachtzijde van onze beschaving. Het waren vreselijke jaren, maar de muziek die destijds ontstond, geldt nog altijd als een indrukwekkend voorbeeld van diepmenselijke hoop en veerkracht.